เรื่องเล่าจากคนรักหนัง

ใช่ ๆ ปากบอกว่ารัก ในหลวง ข้อมือก็ใส่ริสแบนด์ แต่ก่อนเพลงจะจบ ได้ยินเสียงถอนหายใจด้วย ไม่ใช่ฝรั่งมังค่า ที่ไหน คนไทยนี่แหละ ทั้ง ๆ ที่ฝรั่งบางคนนะลุกก่อนใครเพื่อนเลย แล้วก็พูดว่า We Love The King ทำเอาคนไทยอึ้งไปเลย (อายน่ะสิ)

หนูว่าพี่ซีเรียสมากไปค่ะ

หนูก็รักในหลวงและยืนทำความเคารพด้วยใจ ตาก็มองดูภาพประกอบ อย่างพระราชกรณียกิจต่างๆของท่าน เวลาที่ทางโรงหนังเปลี่ยนภาพเวอร์ชั่นใหม่ๆ บางทีดูครั้งแรกแล้วขนลุกเลย

ก็ตั้งใจฟังเพลงสรรเสริญทุกครั้งค่ะ แต่บางโรง เพลงตอนจบก็ยาววววจริงๆ หนูเองก็ดูแล้วเห็นตามสมควร ก็ค่อยๆโค้งตัวลงนั่ง(บางคนจะถือโอกาสตอนนี้โค้งคำนับท่านไปด้วยเลย) แต่ไม่ใช่ว่าหนูรีบนั่ง อย่างน้อย กว่าจะนั่งแบบที่ก้นลงเต็มๆเบาะจริงๆก็เพลงหยุดพอดี แต่ไม่ได้ฟิกซ์ว่าเราจะต้องยืนจนเพลงมันเงียบ..แล้วค่อยนั่ง

กับคนที่รอจนเพลงเงียบจริงๆแล้วค่อยนั่ง หนูก็เห็นบ่อยๆนะคะ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเขารักท่านมากกว่าหนู สำหรับหนูแล้วไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก

หนูไม่เห็นว่าจะต้องไปยึดติด เพียงแต่บางทีมันก็เป็นธรรมชาติของจังหวะและบุคลิกของแต่ละคน คนบางคนเขาไฮเปอร์ นั่งลงเร็วๆก็มี แต่เขาไม่ได้ตั้งใจแสดงออกว่าไม่สน เราแค่ไม่ซีเรียส.. รักอยู่ที่ใจ อย่าไปให้ความสำคัญกับการแสดงออกมากนัก เดี๋ยวจะรักไม่จริง..เข้าจริงๆน๊ะพี่นะ

เรานั่งจนจบทุกครั้งเลยล่ะ

ผมจะนั่งพร้อมๆกับม่อนสุดท้าย ก้นถึงเบาะก็จบพอดี มันเป็นความเคยชิน ไม่ได้ไม่รักในหลวง

เคยเจแพวกที่บ่นด้วยว่าจะต้องยืนทำไม

เราเป็นอีกคนที่รอให้เพลงจบ แล้วคำนับ แล้วค่อยนั่ง ร้องเพลงไปด้วยแหละ รู้สึกชอบภาพที่ประกอบ ดูแล้วอยากร้องไห้

ยิ่งเป็นภาพเด็กๆมายืนร้องเพลงกัน อันนั้นยิ้มแก้มปริเลยเพราะให้ความรู้สึกที่ว่าร่วมใจกันร้องเพลงเพื่อในหลวง มันตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก...

เวลาไปดูหนังทีนึงนี่จะแบบ...เพลงสรรเสริญ นั่งรอตาแป๋ว อยากจะเห็นภาพที่ประกอบเพลง ดูยังไงๆก็คิดว่าเป็นภาพที่น่ารักแล้วประทับใจมากๆค่ะ

นับเป็นคนดูหนังที่น่ารักสุดๆครับ ขอชื่นชมด้วยใจจริง