เรื่องเล่าจากคนรักหนัง

ไม่รู้ผู้กำกับ QUENTIN TARANTINO เก็บกดอะไรนักหนา กับหนังสไตล์ฆาตกรโรคจิต ที่ไล่ล่าทรมาณเหยื่อหญิงสาว มาหนังเรื่องใหม่ Death Proof ก็เลยระบายความเก็บกดอย่างเต็มที่ชนิดสุดขั้ว แต่เดี๋ยวก่อน อย่าคิดว่านี่จะเป็นหนังที่สนุก มัน ลุ้น ระทึก อย่างที่มันควรจะเป็น ถ้าคิดอย่างนั้น คุณอาจจะต้องผิดหวัง เหมือนคนหลายๆคนที่เดินทยอยออกจากโรงเป็นระยะระยะ (ในรอบที่ผมดู อย่างน้อยมี สามกลุ่ม) แต่สำหรับคนที่คุ้นเคยกับหนังของผู้กำกับคนนี้ ก็อาจจะยังคงสนุกกับการเฝ้าดูความบ้าของผู้กำกับที่แสดงออกผ่านหนังของเขา หนังเรื่องนี้ อุดมด้วยความน่าเบื่อ บทพูดที่เยอะแยะถึง 80% ของหนัง สไตล์หนังเกรดบี โทนหนังและเพลงประกอบในสไตล์ยุค'60 ภาพขาวดำที่แทรกเข้ามาและเปลี่ยนเป็นหนังสีอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บทพูดที่เต็มไปด้วยคำสบถ และที่สำคัญ ฉากชวนช๊อค ที่โหมกระหน่ำ ซัดใส่คนดูอย่างบ้าคลั่ง บอกไม่ถูกว่าชอบไหม ดีไหม แต่ก็เข้าใจในความเป็น QUENTIN TARANTINO นี่จะมีอีกเรื่องของเพื่อนซี้อย่าง Robert Rodriguez ที่ร่วมกันทำโปรเจค Grindhouse อีกเรื่องอย่าง Terror Planet ไม่แน่ใจเลยว่าจะไปดูดีหรือเปล่า เหอๆๆๆ