เรื่องเล่าจากคนรักหนัง

          จากบทประพันธ์สุดคลาสสิคของ ศรีบูรพา ที่สร้างความประทับใจให้กับผู้อ่าน ข้ามผ่านเวลามาหลายยุคสมัย เคยเป็นภาพยนตร์ภายใต้การกำกับของเปี๊ยก  ทรงศรี มีคาร่า พลสิทธิ์ ประกบ เคน ธีรเดช ในยุคที่ acting แข็งเป็นหิน ซึ่งหนังทั้งสองเวอร์ชั่น ก็สร้างความประทับใจและไม่ประทับใจในจุดที่ต่างกัน แต่ที่ถูกวิจารณ์แทบจะเหมือนกันก็คือ สำรวนพูดอันไพเราะดั่งบทกวันั้น เมื่อมาเป็นหนัง ให้ตัวละครพูด มันดูไม่ธรรมชาติ และประดักประเดิด จนเป็นความน่าขันในบางฉากบางตอน แต่เมื่อวรรณกรรมเรื่อง ข้างหลังภาพ ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครเพลง ความสวยงามของบทประพันธ์ ถูกแปลงเป็นบทเพลง ซึ่งคงทลายกำแพงในเรื่องความเป็นธรรมชาติหรือไม่เป็นธรรมชาติได้ในระดับหนึ่ง แต่ก็น่าเสียดายว่า ความไพเราะของท่วงทำนองเพลง ไม่สามารถสะท้อนความงดงามของบทประพันธ์ได้ และที่น่าเสียดาย ก็เป็นบทพูดคลาสสิค หลายๆตอนที่คนดูที่เป็นแฟนหนังสือ คากหวังจะได้เห็น ได้ฟังจากปากตัวละคร กลับถูกถ่ายทอดผ่านน้องบี้ เดอะสตาร์ อย่างตั้งใจเกิน ประกอบกับท่าที่เกร็ง และกางแขนด้วยมาดแมนตลอดเวลาของเขา เลยดูเหมือนยืนอ่านสาส์น เพื่อป่าวประกาศ มากกว่า จะสื่อด้วยอารมณ์จากก้นบึ้งหัวใจ และฉากที่พยายามใส่มุขตลกเกี่ยวกับบ้านเมือง ก็ฝืดจนเรียกเสียฮาไม่ได้เอาเสียเลย คงเป็นเพราะมัวแต่ยั้ง ไม่เล่นให้สุดๆ อารมณ์คนดูก็เลยยั้งๆ ไม่สุดตามอย่างช่วยไม่ได้

          สิ่งที่ต้องชมอย่างมากๆในหนังเรื่องนี้ ก็คือความกล้าหาญและความตั้งใจของ บอย ถกลเกียรติ ฉาก มิตาเกะ ก็ทำออกมาได้ดีทีเดียว แม้ว่า ต้นไม่ใบไม้จะมีสีสันที่แรงจัดจนดูปลอมเกินไปหน่อย แต่ก็ทดแทนได้ด้วยความตื่นตา จากน้ำตกที่ไหลล้นทั่วเวที และที่สุดยอดมากๆ จนแอบเห็นดาราบางคนที่ไปดูในรอบปฐมทัศน์(22 สค.) คืนนั้น Standing Ovation กันเลย ก็คือการแสดง และ เสียงร้องอันไพเราะและมีพลัง ของ แพท สุทธาสินี

          อย่างไรก็ตาม นี่ถือเป็นผลงานของคนไทย ที่มีความเป็น original มากขึ้นเรื่อยๆ และน่าสนับสนุนให้กำลังใจกันอย่างยิ่ง แม้ไม่ใช่งานที่สมบูรณ์เพอร์เฟค แต่ก็ไม่ใช่งานประเภทสุกเอาเผากิน  ขอปรบมือให้ครับ