เรื่องเล่าจากคนรักหนัง

          ความที่ตัวเราเองเป็นคนที่ดูหนังในโรงภาพยนตร์เป็นประจำ ย่อมเจอะเจอกับสิ่งรายล้อมที่ชวนสุขใจบ้าง รำคาญใจบ้าง ซึ่งก็ต้องทำใจปล่อยวางเป็นกรณีๆไป ไม่ว่าจะเจอความน่ารำคาญประเภทที่คุยกันในโรงหนัง แม้โรงหนังแต่ละแห่งจะมีการรณรงค์ให้คนหุบปาก เวลาหนังฉายในหลากหลายเวอร์ชั่นแล้วก็ตาม นี่ยังไม่นับรวมประเภทที่ขนเสบียงอาหารที่ส่งกลิ่น ยังกะไปนั่งดูหนังกลางแปลงกลางแจ้งซะงั้น 

          เรื่องน่าหงุดหงิดใจที่พานพบ ส่วนใหญ่ก็มาจากผู้ร่วมชมภาพยนตร์ด้วยกันเอง ซึ่งก็พอจะปล่อยวางได้ เพราะถือว่าเป็นศูนย์รวมของผู้คนมากมาย ร้อยพ่อพันแม่ แต่ถ้าเป็นเรื่องน่าหงุดหงิดใจที่มาจากตัวโรงภาพยนตร์เองนี่สิ ทำใจและปล่อยวางลำบาก

          ช่วงนี้ ถ้าใครไปดูหนังในเครือเมเจอร์ ระหว่างการเข้าคิวอันยาวเหยียดรอซื้อตั๋วหนังอยู่นั้น หลายท่านคงมีโอกาสได้เจอกับพนักงาน ที่มาโน้มน้าวชักชวนให้ซื้อป๊อปคอร์นเพิ่ม เพื่อที่คุณจะได้อัพเกรทเป็นประชาชนคนมีอภิสิทธิ์ ได้เข้าคิวในแถววีไอพีในบัดดล คิดได้เนาะ โปรโมชั่นเห็นแก่ได้เยี่ยงนี้

          ผมว่านะ ณ จุดที่เขายืนอคิวซื้อตั๋วอยู่นั้น  สิ่งที่ผู้บริหารโรงหนัง หรือฝ่ายสร้างสรรโปรโมชั่นควรจะมีสำนึกในแง่การบริการ น่าจะเป็นเรื่องการอำนวยความสำดวกแก่ผู้มาจองตั๋วภาพยนตร์ที่จะฉายในอีก 10- 15 นาที ที่จะถึงมากกว่า เพราะในหลายๆครั้ง ที่บังเอิญไปจองตั๋วเอาในเวลาที่กระชั้น แต่ก็จำต้องรอคิวยาวเหยียดปะปนกับคนที่จองตั๋วล่วงหน้า ทำให้ต้องลุ้นว่า จะเข้าโรงหนังทันหนังฉายหรือเปล่า

          ธุรกิจบริการ ควรต้องคิดถึงผลประโยชน์และความสะดวกสบายของผู้ใช้บริการ มากกว่าคิดแต่จะขายอย่างไม่คิดตาม้าตาเรือ นะขอรับ